omdat hij mijn zeer goed functionerende hersenen, en de informatieionen te vergelijken met snotcellen en wat intrigerend aftreksel van een lama, opvat als niet inspi en intrigerende scheten, wat ook wel zo is omdat ik eigenlijk door middel van de 5608092 ingestudeerde dikke van dalen woorden, probeer om alsnog indruk op hem te maken, en daardoor dankzij hem verzekerd te zijn van een toekomst in een erg fraai Amsterdam Noord grachtenpand met als buurtgeluid de hersenspinsels van de heer Moskovitsj(?) maar wat daarentegen juist niet zo moet over komen in zijn zeer aantrekkelijke lange muzikale meesterlijk breinbewakende toekomst voorbereidende lichaam.

 

Omdat het moment waarop ik besef dat ik al 4 minuten geen ademhaling heb, het moment is waarop hij met zijn uit de kluiten gewassen jaren tachtig rode trui buik, een poging doet mij te bevredigen met een snelheid van een Sint Annaland tractor en drie kuddes melk gevende koeien, waarbij hij enorm aangedaan van mijn rood paars groen geel aangeslagen O2 te kort hebbende hoofd,   mij als een echte beveiliger wil beveiligen en me zo hard tegen zich aandrukt dat ik in ieder geval niet sterf aan een ademhalings stoornis, maar aan een gebroken nek.

de Eilanden ergens ten noord oost zuid westen van Indonesia: molukkenland

Omdat wanneer ik na een echtviering van 4,5 jaar, voor de 890ste keer boven zijn naar de onderbroeken van mijn pleeggebroederte stinkende bank-dekbedpartij hang, en luister naar zijn/het ademhaling, ik besef dat hij ondanks zijn gebruinde lichaam toch ook wel erg witjes begint te kleuren, omdat hij in de zelfde levenloze houding ligt als 4 weken geleden, en de water rekening precies te delen is door de aantal douche uren van 1 persoon, en ik bang ben dat wanneer het geval in kwestie ontwaakt, ik mijn rood gelakte lippen ertoe moet dwingen zijn poezelige zwitsal billen piemol te moeten zoenen, met als gevolg dat ik dan ook nog de schrik van mijn leven krijg, omdat de ooit zo zachte vriend, nu is getransformeerd in een rimpelige scheefhangende bloemkool die al 6 weken in mijn weespse dakgoot had kunnen liggen rotten, met de nasmaak van een overreden natgeregende Bouvier hond.

de 2 meter in kwadraat man

Omdat hij tot in de wolken komt, en als hij me dan wil zoenen dat een onmogelijke situatie is doordat zijn lippen zijn vastgevroren aan zijn voortanden omdat het in de hemel daar 5 kilometer boven mijn hoogste bereik veel en veel kouder is dan hier beneden waar ik dan al een kwartier klaar zit op mijn knietjes, wachtend tot hij zijn struisvogel bestaan naar beneden keert om mij te bevredigen maar ik niet weet wie mij op dat moment onder zich heeft omdat ik de hele rit naar zijn miezerige 18 jarige borstharen zit te staren, met mijn neus die precies onder zijn oksel komt, waardoor er een bepaalde gassoort wordt uitgescheden in mijn hersenstam, die het ertoe doet leiden dat al mijn 20 kringspieren zich sluiten, en zijn 2 meter dus zo vastzit, dat ik het beestje de rest van mijn leven moet mee dragen.

Mannen zijn ingewikkeld, soms denk ik laat mij er ook 1 zijn want dan zou ik op vrouwen vallen en die elke dag in mijn bed kunnen tillen, aangezien ik een onweerstaanbare man zou zijn geweest. Ik zou 3 vrouwen tegelijk nemen, en ze daarna uit mijn huis zetten om vervolgens mezelf een uur of 28 lang vol te stoppen met hamburgers, Pastasalades, chocoladetaarten en slagroomijs met kaneel smaak, omdat ik er toch geen grammetje van aan zou komen, en wanneer dat wel gebeurde ik na 1 enkele keer goed het glazuur van de wc pot gespoten te hebben, met een hoop gepruttel en het absoluut niet gebruiken van de wcborstel of het zeep pompje naast de wastafel, weer een kilotje of 4 lichter zijn, waardoor ik tot de meest verstandige conclusie van de dag zou komen, de meervoudig ontwikkelde delen van mijn hersenen zouden zo hard ronddraaien, dat er een geniaal, wat zeg ik? een meer meesterlijk plan tevoorschijn zou komen dan de rest van de week: BIER

 

 

Dit is het begin, van mijn zoektocht naar een mannelijke soortgenoot, die zo weinig op mij moet lijken dat ik alles aan het geval in kwestie bijzonder genoeg vind, om hem niet binnen 3 weken met 23 kaasbagels, drie waterkokers, en 56 wcverfrissers met wat studieboeken om zijn toekomst toch tot een geslaagd ideaal te krijgen, op straat hoef te schuiven, wanneer hij al liggend op die bank drijft in alcoholtranspiratie, waar inmiddels zo'n grote kuil in zal zijn ontstaan, dat zijn hoofd nog net zichtbaar is.

Mijn man, moet charme hebben, rust uitstralen en een onweerhoudbaar, groot, en bijzonder streven hebben om alles in zijn leven tot het perfecte einde te brengen, waarbij hij zoveel passie uitstraalt dat ik de partner die dan aan mijn zijde staat, overal waar ik hem zie wil nemen waarbij hij mij dat met een vriendelijk geil onuitstaanbaar gebaar verzoekt hem zijn werk te laten doen, en dan in de avonduren wanneer ik mij al lang en breed richting klaasvaak en zijn zeven dwergen heb begeven, hij ineens op me zit, en me door de kamer laat zweven als een wombat onder invloed van 12 gram cocaine.

 

 .........................................

 

Het is het geheim van de ziel, die je niet delen kan, omdat je het tevoorschijn moet halen, trekkend aan het aller diepste dat je ziel heeft, en dieper naar 1 plek waar het begint en eindigt, waar je de waarheden achter het luik van verbrijzeling bewaren mag omdat jij de sleutel van de kerker beheert en er daar geen prinsen zijn om sneeuwwitje te wekken door middel van een zoen.

Geheimen blijven geheimen, want door middel van het taal kun je een geheim eigenlijk niet verstaanbaar maken. Geheimen moet je voelen, kunnen ervaren en kunnen begrijpen op een manier waarop alleen de kluizenaar dat kan. Wanneer niemand begrijpt wat je zegt, blijft je geheim veilig in zijn hol wachten tot de appel van de tijd rijp genoeg is om van de boom te vallen. Sommige geheimen draag je zelfs met je mee zonder dat je het weet. Geheimen hebben voor een ander is soms fijn, maar voor je zelf heb je ze ook en dat kan soms frustrerend zijn, vooral wanneer je maar heel soms ontdekt, dat de kerkerdeur op een kleine kier staat, en er een bepaald geheim uit je ziel ontstnapt waar je zelf geen kennis van had. Dat je een bepaalde gebeurtenis anders ervaart dan je had kunnen denken, dat iemand zoveel indruk op je achterlaat, dat je het weg wilt stoppen. Zelfs een gevoel kan een geheim zijn, een gevoel dat komt opborrelen vanuit de bron van je groene bestaan, en de bellen ervan die je wilt lek prikken zodat alles wat erin mee zweeft op gaat als rook voor de zon. Een gevoel van een seconde, een enkele minuut maar een bepaling van ontelbare tijden lang, een plaatsje achter het hek, geketend aan de stilte die je achterlaat in jezelf.

 

je geheim is veilig bij je

 

Cause I'm gone, I'm not fazed
I walk these roads with grace
And I'll wave with you behind me
With a new smile on my face
Cause I'm walking in new shoes now
I got a new song to sing
When I walk in the room every head turns
Every eye is on me
To bad you're not here to see it
And by the time you get this
I'll be so long gone and far
I'll send you a postcard
Aha I'll send you a postcard

Wanneer je nog hangende bent in het toen.

Wanneer je nog blijft steken in de wegen die abrupt doodliepen, terwijl je je paadje net had geasfalteerd.

Wanneer je de warmte waarmee je het zonlicht reflecteerde verloren bent aan de kristallen van de nacht, en de dauwdruppels aan de doornen,  

dan vraag je je af, wat je vast houd, wat je nog steeds bindt.

Wat houd je tegen om jezelf tegen te houden los te laten.

Waarom lukt het niet om het zeil te laten vieren, en de wind er vol in te laten blazen

in plaats van hem strak opgerold om de giek te laten zwieren op kracht van de motor.

een zeilboot hoort helemaal niet op motor te draaien, alleen als het even niet mee zit, maar in principe zweeft hij door het water als de gewichtloze veren van een baby gans in het voorjaar. met als enige kracht en rugsteun de wind.

 

Het blijkt zo moeilijk om juist dat wat je wil niet te hebben en juist dat wat je hebt

niet meer te willen en dan komt daarbij nog eens kijken dat mensen zich laten mee vloeien als de inkt op een papier, geschreven met de mooiste vulpen van een zuster, en tegelijkertijd laten uitvagen als de schets op een doek om later de definitieve lijnen te plaatsen, dwars over alles wat ooit al was, dwars over het uitgevaagde leven dat ooit bestond, en wanneer de nieuwe lijnen hun plaatsen hebben gewonnen, komen de oude lijnen weer naar boven.  

waarom nu het contrast tussen licht en donker versterken

waarom niet eerder

waarom niet direct dan hadden we ook niet hoeven gummen

maar pen gum je niet meer uit

je kunt alleen het hele papier weggooien en opnieuw beginnen,

maar de oude lijnen kun je niet terughalen.

Ze zijn gevlogen, verschrompeld tussen de atomen van de blauwe inkt en  

versnipperd tussen het afval van de toekomst.

De memoires zweven door de sprankelende zee lucht, gevolgd door de

kracht achter het zeil. Je wordt vooruit geblazen, en zweeft in de gedachteloze wereld

voort naar een dieper liggend vermogen om te herontdekken waar je de schitter van de

zoute ruwe golf gaat verbergen, die je voelt wanneer je leeft, De wind achter het zeil.

 

 

voordat je die andere hebt, zijn ze al verwelkt.  

 

 

 

 

 

 

 

alles wat we in de tussentijd kunnen doen is adem blijven halen.

 

 

 

Hoi

 

 

doei